Od lat nałogowo połykamy dokumenty przyrodnicze, a więc wydawało nam się, że raczej trudno nas zaskoczyć czymś nowym. A tu proszę, niespodzianka.

„Crimson Wing: Mystery of the Flamingo” („Karmazynowe skrzydło: Tajemnica flaminga”) to starsza produkcja BBC, jednak dopiero niedawna reedycja przyniosła jej zasłużony rozgłos. Jest to pod wieloma względami nietypowe, ambitne dzieło, które umiejętnie balansuje między filmem przyrodniczym a artystycznym, audio-wizualnym projektem.

Słowem – czeka Was smakowita uczta dla oka i ucha, z chilloutem duszy w bonusie.

Ale po kolei.

Miejsce

Film przedstawia roczny cykl egzystencji kolonii flamingów na jeziorze Natron w Tanzanii. Obszar odznacza się ożywioną aktywnością wulkaniczną, która stwarza tutaj ekstremalne warunki i wyzwania. Woda osiąga temperaturę 70 stopni i pH 10,5, a po wyschnięciu pozostawia agresywny osad soli oraz minerału natron (od którego pochodzi nazwa jeziora).

Dla wielu zwierząt takie warunki są nie do przejścia – i właśnie dlatego ściągają tutaj flamingi, by wychować młode z dala od większości drapieżników.

Obraz

Tłem dla scen z życia różowych bohaterów są surowe, dramatyczne (i niezwykle fotogeniczne) widoki na okoliczne jeziora i wulkany.

BBC znane jest z zatrudniania najlepszych operatorów kamery w branży, jednak tym razem przeszła samą siebie. Praktycznie z każdej klatki filmu można zrobić idealną tapetę na pulpit – począwszy od ujęć tańców godowych, po płynne przeloty nad zjawiskowymi krajobrazami.

Lustrzane tafle, abstrakcyjne wzory kreślone przez wodę i sól, różowa masa setek tysięcy flamingów. Cuda, wianki.

Głos

Aby dodatkowo wzmocnić estetyczne doznania, twórcy filmu podeszli dosyć nieszablonowo do narracji. Ta odbiega od tradycyjnego, suchego przekazywania faktów – na korzyść poetyckich opisów i metafor.

Narratorka oszczędnie operuje słowem oszczędnie i nieinwazyjnie, ustępując miejsca magii obrazu i dźwięku.

No i właśnie…

Muzyka

Świetnym posunięciem było zaangażowanie kultowej brytyjskiej formacji Cinematic Orchestra, która od lat eksploruje pogranicza jazzu, elektroniki i kompozycji symfonicznych (tu przykład). „Cinematycy” także i tym razem nie bawili się w półśrodki – na potrzeby filmu powstało 12 nowych kompozycji, które rozmachem i różnorodnością aranżacji w pełni dorównują innym płytom z dyskografii kapeli.

Ok, jesteśmy zagorzałymi i bezkrytycznymi fanami twórczości tego zespołu, a więc z góry przepraszamy za poniższą dawkę superlatywów. Muzyka do „Karmazynowego Skrzydła” po prostu wymiata i z miejsca wbija na top 10 naszych ulubionych ścieżek dźwiękowych.

A czego można posłuchać?

Płytę i film otwiera krótka tytułowa kompozycja nadająca ogólny ton całej ścieżce. Na jej podstawie można wywnioskować, że muzycznie będziemy się poruszali w klimatach twórczości Thomasa Newmana („Droga do zatracenia”) czy Ludovico Einaudi.

Jeżeli Wam mało, to motyw powraca później w pełnowymiarowej wersji. Tym razem aksamitnego głosu użycza Lou Rhodes, wokalistka formacji Lamb, która w swoim czasie konkurowała takim gwiazdom, jak Massive Attack, Portishead, Morcheeba itede itepe. Być może znacie jej piękną, trip-hopową balladę „Gabriel”.

Ale wracamy na jezioro Natron. Lou i flamingi. Cieszcie ucho.

Dalej jest tylko lepiej. Scenie wykluwania się piskląt towarzyszy delikatnie rozwijająca się kompozycja, w której muzyczny temat stopniowo przechodzi od fletu przez obój (och!), przez różne dzwonki i elektryczne pianina, by po smyczkowej eskalacji wyciszyć się na fortepianie.

Przez film kilka razy przewija się melodia „Arrival of The Birds”, którą niektórzy z Was mogą kojarzyć z filmu biograficznego „Teoria Wszystkiego” (2014) o życiu fizyka Stephena Hawkinga.

Ścieżka dźwiękowa daje też radę w dramatycznych scenach. Gdy w kolonii ląduje marabut, by pożywić się na osłabionych pisklętach, jego krwiożercze zamiary i upiorny wygląd doskonale podkreśla temat muzyczny zagrany na fagocie. Wyborny, złowieszczy kawałek.

Własnego tematu muzycznego doczekała się także hiena, która poluje na ptaki przy obrzeżach kolonii – tym razem napięcie budują smyczki z bongosami żywcem wyjętymi z kryminału z lat 70.

Wypada tutaj wspomnieć, że filmowa wersja utworów różni się w szczegółach od oryginalnej ścieżki dźwiękowej (niestety często na gorsze). Jeżeli chcecie więc w pełni docenić wszystkie jej smaczki, po obejrzeniu filmu warto przesłuchać samą płytę.

Użytkownicy Spotify mogą to zrobić od razu.

Warto?

Jasne, że tak. Nie tylko my ulegliśmy urokowi tej produkcji – użytkownicy Filmwebu oceniają ją na 8 z 10 punktów, na portalu RottenTomatoes „Karmazynowe Skrzydło” otrzymało aż 82%.

A więc stwierdzamy z dużą dawką pewności – jeżeli lubicie dokumenty przyrodnicze, potraficie docenić bezbłędny filmowy warsztat i/albo jesteście fanami Cinematic Orchestra, to na pewno nie pożałujecie tych 70 minut spędzonych przed ekranem.

No to lećcie. Flamingi czekają.

zdjęcia: materiały promocyjne BBC / Disney

The post Recenzja: Karmazynowe skrzydło. Oda do flamingów. appeared first on przedeptane.

Samochody, które zjadły Paryż (Cars That Ate Paris, 1974)

Filmowy debiut Petera Weira („Piknik pod Wiszącą Skałą”, „Truman Show”). Tytułowy Paryż jest małym, australijskim miasteczkiem, które ukrywa mroczną tajemnicę. Jego mieszkańcy zarabiają na życie po janosikowemu – napadają, zabijają i okradają przejezdnych. Nie będziemy zdradzać więcej, wystarczy powiedzieć, że film jest absurdalną mieszanką horroru, westernu i czarnej komedii, zlepkiem parodii i cytatów.

Polowanie na indyka (Turkey Shoot, 1982)

Klasyka horrorów klasy B, nieraz wspominana w wywiadach przez samego Quentina Tarantino. Bliska przyszłość, nienazwane autokratyczne państwo. Przedstawiciele elity jeżdżą do obozów koncentracyjnych, aby w wziąć udział w okrutnych polowaniach, w których zwierzyną są – zgadliście – więźniowie polityczni. Film z gatunku „tak zły, że aż fajny”, w Polsce był przed laty hitem nielegalnie kopiowanych kaset VHS.

Długi Weekend (1978) oraz remake – Długi Weekend (2008)

Ekohorror, czyli – nie zadzieraj z przyrodą. Młoda para wybiera się na weekendową wycieczkę za miasto i po drodze wyładowuje frustrację na napotkanych zwierzętach i roślinach. Matka Natura nie da sobie jednak w kaszę dmuchać i w pewnym momencie przystępuje do kontrataku.

Razorback (1987)

Kto spotyka w buszu dzika, ten… ma przesrane. Horror o gigantycznym odyńcu rozszarpującym ludzi trąci już lekko myszką, jednak nadal intryguje świetnymi zdjęciami i atmosferą.

Piła (2004)

Niespodzianka, prawda? Krwawa seria powstała w australijsko-amerykańskiej produkcji, więc”Piła” ma też swoje miejsce na tej liście.

Wolf Creek (2005) i Wolf Creek 2 (2013)

Dwa australijskie horrory należące do podgatunku „slasher”, a więc przedstawiające głównie naganianie i ćwiartowanie wrzeszczących nastolatków. Po tym seansie raczej przejdzie Cię ochota na podróżowanie stopem po Australii – fabuła „Wolf Creek” jest bowiem częściowo oparta na historii Ivana Milata, który na początku lat 90. zamordował siedmiu turystów i stał się „inspiracją” dla podobnych zabójstw w 2001 i 2010 roku. Uwaga: jeżeli kiedyś odwiedzisz Australię, to nie zdziw się, jak ktoś z miejscowych zacznie się chwalić backpackerami zakopanymi w ogródku. Taki humor. Chłe, chłe.

Zabójca (Rogue, 2007)

Krokodyla daj mi luby! Grupa turystów wyrusza na wycieczkę łódką na mokradła Parku Narodowego Kakadu, by stać się obiadokolacją dla miejscowej gadziny. Ponownie mamy historię opartą na faktach – tym razem film luźno inspirował się serią ataków krokodylicy o rozkosznej ksywce Sweetheart w latach 70.. W rolach głównych Sam Worthington i Mia Wasikowska, o których możecie przeczytać w naszych wpisach o australijskich aktorach i aktorkach.

Piąty wymiar (Triangle, 2009)

Trudno opowiedzieć tę historię bez spojlerów. Zaczyna się niepozornie – grupa znajomych wyrusza na wycieczkę jachtem i trafia na olbrzymi, pozornie opuszczony statek. Po wejściu na jego pokład zaczynają się dziać dziwne rzeczy, więc… Dobra, nie wchodząc w szczegóły: fabułę tworzy pomysłowa konstrukcja płaszczyzn czasowych, a więc „Piąty wymiar” jest jednym z nielicznych horrorów, które jednocześnie straszą i zmuszają do myślenia.

Snowtown (2011)

Morderstwa w Snowtown (znane też jako „morderstwa z ciałami w beczkach”) są jednym z najgłośniejszych przypadków w dziejach miejscowej kryminalistyki. Wszystko zaczęło się w 1999 roku, kiedy w małym miasteczku na północ od Adelajdy znaleziono kilka beczek z ciałami 11 ofiar. Okazało się, że grupka miejscowych homofobów przez prawie dziesięć lat wyłapywała, torturowała i zabijała osoby, które uznała za „słabe” na podstawie pogłosek lub osobistych antypatii. Oberwało się wszystkim – rzekomym pedofilom, gejom, otyłym, upośledzonym umysłowo… Mamy więc kolejną autentyczną historię i film, którego szczerze nienawidzą eksperci od PR australijskiej turystyki.

Babadook (2014)

„Babadook” wziął szturmem festiwale filmowe i przez krytyków filmowych został okrzyknięty jednym z najbardziej oryginalnych horrorów ostatnich czasów. Film opowiada historię samotnej matki wychowującej swojego synka. W pewnym momencie chłopca zaczyna nękać potwór z przeczytanej niedawno książki – czy straszydło jest rzeczywiste, czy jest tylko efektem zaburzeń psychicznych? Niebanalny scenariusz, mroczna, dławiąca atmosfera i bezbłędna otoczka wizualna. Cacko.

Inne australijskie horrory

Dark Age (1987) – Aborygeńska mitologia i krwiożerczy krokodyl. Bardziej australijsko już być nie mogło.

Martwa rzeka (2007) – Jeżeli mimo wszystko nadal marzycie o spotkaniu z krokodylem różańcowym. Znowu na faktach. Brr.

Rafa (2010) – Nie mogło zabraknąć horroru o atakach rekinów. Tym razem odtrutka na marzenia o nurkowaniu na Wielkiej Rafie Koralowej.

Niektóre filmy z pogranicza horroru znajdziesz też na innych listach – na przykład dwa dzieła Petera Weira: „Piknik pod wiszącą skałą” (australijskie dramaty i thrillery) oraz „Ostatnia Fala” (filmy o Aborygenach).

The post Kino na Antypodach: Australijskie horrory appeared first on przedeptane.

Krokodyl Dundee 1 (1986) i Krokodyl Dundee 2 (1988)

Chociaż dzisiaj trochę już trącą myszką, to te dwie australijskie komedie rozpaliły w nas kiedyś zainteresowanie Czerwonym Kontynentem. Podczas naszego pierwszego wyjazdu były też główną inspiracją do odwiedzenia Parku Narodowego Kakadu, w którym nakręconych zostało większość scen z buszu. Jeżeli lubicie filmy przygodowe, to MUSICIE to obejrzeć. Tylko omijajcie trójkę. Trójka to zło.

Priscilla, królowa pustyni (1994)

O tym kultowym widowisku wspomnieliśmy już w naszym wpisie o znanych australijskich aktorach. Chyba nawet te osoby, którym „Priscilla” nie przypadnie do gustu, muszą przyznać, że to wyjątkowy, niebanalny film. Film opowiada historię trzech transwestytów, którzy wyruszają autobusem przez pustynię. W trakcie przejazdu dochodzi oczywiście do wielu mniej lub bardziej zabawnych spotkań i konfliktów, a więc raczej nie będziecie się nudzić. Drag queens w szalonych kostiumach i pełnym makijażu tańczące przy muzyce ABBY w samym środku outbacku. Takich rzeczy naprawdę nie zobaczycie na codzień.

Wesele Muriel (1994)

Kolejny dowód na to, że Australijczycy mają fioła na punkcie ABBY (zainteresowanych odsyłamy do znanego filmu ABBA: Film, który dokumentuje słynną australijską trasę z 1977 roku). „Wesele Muriel” jest podobnie jaskrawy i przerysowany jak przygody Priscilli – tym razem śledzimy historię cichej dziewczyny nękanej przez bardziej przebojowe koleżanki. Muriel marzy o przeprowadzce do wielkiego miasta, a przede wszystkim o dużym, pięknym weselu, które utarłoby nosa wszystkim jej samolubnym znajomym. W filmie przeplatają się wątki komedii absurdu i komedii romantycznej, w drugiej połowie zabrzmią też jednak poważniejsze, dramatyczne nutki. „Muriel” jest dla Australijczyków podobnym krzywym zwierciadłem, jakim był dla Polaków „Świat według Kiepskich” – jest więc obowiązkową lektura dla każdego, kto interesuje się niuansami australijskiej mentalności.

Babe – świnka z klasą (1995)

Tak, to też jest australijski film! Świnki Babe nie trzeba zbytnio przedstawiać – w połowie lat dziewięćdziesiątych podbiła serca publiczności na całym świecie i pewnie niejednemu z Was kojarzy się z dzieciństwem i filmami na kasetach VHS :)

Red Dog (2011)

I jeszcze raz o zwierzątkach! Film – częściowo oparty na faktach i nakręcony z hollywoodzkim rozmachem – opowiada historię psa, który został australijską legendą. Nasz bohater przybywa ni stąd, ni zowąd do górniczego miasteczka w Zachodniej Australii i szybko zjednuje sobie nawet największych twardzieli, w końcu znajduje też swojego pana. Gdy ten znika, pies wyrusza w poszukiwania, podczas których przemierza tysiące kilometrów australijskiej dziczy i staje się gwiazdą lokalnych mediów. Wprawdzie „Rudy” cierpi na wiele dolegliwości typowych dla kina familijnego, jednak bogato nadrabia to humorem, niezłą ścieżką dźwiękową i zachwycającymi krajobrazami.

To właśnie seks (2014)

Na koniec perełka. Jeżeli lubisz czarny humor albo klasykę Woody Allena (Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o seksie, ale …), to nie rozmyślaj ani chwili i obejrzyj ten film! „Little Death” (polski tytuł znowu ma finezję młota pneumatycznego) jest świetną kompilacją miniopowiadań poświęconych różnym zakamarkom naszej intymności. Jest historia o kobiecie, którą podnieca tylko autentyczny płacz partnera. Jest opowiadanie o tłumaczce języka migowego, która musi pośredniczyć w rozmowie z pracowniczką seks-telefonu. Jest o zabawie w odgrywanie ról. Jest przekornie, prowokacyjnie i … śmiesznie jak diabli. Siadajcie i płaczcie, amerykańskie komedie.

Inne australijskie komedie

Bad Boy Bubby (1993) – 35-letni „chłopiec” spędził całe życie w domowym areszcie, jednak po śmierci matki musi wyjść na zewnątrz. Bubby nie jest przygotowany na spotkanie ze światem. Świat nie jest przygotowany na spotkanie z Bubbym.

He Died with a Felafel In His Hand (2001) – świetna czarna komedia ze świetnym soundtrackiem. Podobno. Obejrzymy i ocenimy :)

Młody Einstein / Young Einstein – zwariowana, ale dla wielu osób kultowa komedyjka z alternatywnej rzeczywistości, w której ekscentryczny Albert dorasta na Tasmanii, stara się rozszczepić atom piwa, a przy okazji odkrywa muzykę rockową, zakochuje się w Curie-Skłodowskiej i ratuje z pieca placek z małymi kotkami. Tak, to wszystko naprawdę jest w tym filmie.

The post Kino na Antypodach: Australijskie komedie appeared first on przedeptane.

Ned Kelly (2003)

Film opowiada prawdziwą historię najsłynniejszego australijskiego rozbójnika i może się pochwalić doborową obsadą – w roli tytułowej możemy podziwiać świetnego Heatha Ledgera (Joker z Batmana, znają?), jego druha zagrał Orlando Bloom a kochankę – Naomi Watts; antagonistą jest jak zawsze wyborny Geoffrey Rush. Historia XIX-wiecznego Janosika z Antypodów jest sama w sobie wystarczająco ciekawa, więc film nie musiał zbytnio koloryzować – Kelly zakończył żywot podczas epickiej strzelaniny, podczas której pułk policjantów i żołnierzy osaczył rozbójników w gospodzie. Ned Kelly zginął w wielkim stylu, wychodząc pod ostrzał w swojej słynnej kutej zbroi (można ją do dzisiaj podziwiać w Melbourne).

Gallipoli (1981)

W tym filmie jest wszystko: dramat i sport, podróże i wojna. Udział w pierwszej wojnie światowej odcisnął duże piętno w australijskiej kulturze – to z jej powodu uformowane zostały oddziały wojskowe ANZAC, które mają dzisiaj swoje święto i specjalne ciasteczka (przepis tutaj). Film opowiada nie tylko historię największej i najbardziej tragicznej bitwy tej kampanii, ale przede wszystkim historię przyjaźni młodych sportowców. Jedną z głównych ról zagrał tutaj młodziutki Mel Gibson.

Polowanie na króliki (Rabbit Proof Fence, 2002)

Film porusza temat tzw. „skradzionego pokolenia”, czyli rządowego projektu asymilacyjnego, w ramach którego tysiące dzieci z aborygeńskich lub mieszanych rodzin zostało przymusowo odebranych rodzicom i umieszczonych w specjalnych szkołach. Projekt trwał od początku XX wieku do końca lat 60., objął 10-30 procent wszystkich aborygeńskich dzieci i miał katastrofalne skutki dla kultury i społeczności aborygeńskiej. „Polowanie na króliki” przedstawia autentyczną historię trzech dziewczynek w wieku od 8 do 14 lat, które w latach trzydziestych uciekły ze szkoły klasztornej i wyruszyły przez pustynię wzdłuż siatki na króliki w poszukiwaniu domu. Niestety nie wiedziały, że siatka ma kilka tysięcy kilometrów.

Blask (Shine, 1996)

Geoffrey Rush bryluje tutaj w oscarowej roli genialnego australijskiego pianisty, który przeżyje druzgocący kolaps psychiczny w trakcie studiowania III Koncertu fortepianowego Rachmaninowa. Prawdziwa historia Davida Helfgotta podbiła serca krytyków i publiczności i jest zaliczana do najlepszych filmów biograficznych w historii kina. Jeżeli lubicie muzykę klasyczną, to MUSICIE to zobaczyć.

Chopper (2000)

Chopper był fascynującą postacią – niestety w złym znaczeniu tego słowa. Brutalny szef gangu zabił co najmniej 4 ludzi (w chwilach największej sławy chwalił się dziewiętnastoma trupami) i wielką część życia spędził w więzieniu, gdzie napisał 15 książek, które praktycznie od razu trafiały na listy bestsellerów. Dzisiaj jest więc jednym z najbardziej znanych australijskich przestępców i… pisarzy. Tytułowa rola w filmowej biografii była jedną z pierwszych wielkich okazji dla Erica Bany. Polecamy – z mieszanymi odczuciami – zarówno film, jak i książki.

Ścieżki (Tracks, 2013)

Filmowa adaptacja pamiętnika Robyn Davidson, młodej dziewczyny, która postanowiła przejechać przez australijską pustynię na wielbłądzie. Wspaniała historia, wspaniałe scenerie, wspaniała Mia Wasikowska.

Bonusowe australijskie filmy biograficzne

Krzyk w ciemności (1988) – „Dingo ukradł moje dziecko!”, czyli jedna z najgłośniejszych australijskich zagadek kryminalnych. W roli głównej Meryl Streep, Sam Neill (patrz wpis o australijskich aktorach) i Uluru (patrz duża czerwona skała w centrum kontynentu:)).

Red Dog – historia legendarnego kundla z Zachodniej Australii, który samotnie pokonał wiele tysięcy kilometrów australijskich bezdroży. Więcej w naszym wpisie o australijskich komediach.

Tyle na dziś, przyszłym razem uzupełnimy tę kolekcję listą ciekawych dramatów. Jeżeli uważasz, że na dzisiejszej liście brakuje jakiegoś filmu – napisz do nas, chętnie ją uzupełnimy. Do przeczytania!

P.S.
Wyczerpujący spis filmów poświęconych australijskiej historii znajduje się tutaj.

The post Kino na Antypodach: Australijskie filmy biograficzne i historyczne appeared first on przedeptane.

Russell Crowe

Zaczynamy z przytupem. Przedstawiciel tytułowego gladiatora w Gladiatorze i tytułowego umysłu w Pięknym umyśle urodził się wprawdzie na Nowej Zelandii, jednak większość życia spędził w Kangurlandii, ale sam twierdzi, że serce zostawił w Australii. Pomimo wielkich sukcesów w Stanach Crowe mieszka nadal w Sydney – i wcale mu się nie dziwimy.

Hugh Jackman

Jackman wskoczył na czołówkę najlepiej zarabiających gwiazd dzięki roli Wolverine’a w filmowych adaptacjach komiksów X-men, jednak jego talenty nie kończą się na szermowaniu szponami z adamantu. Hugh Jackman od lat regularnie i z dużym powodzeniem występuje w musicalach (ostatnio zabłysnął razem w Russelem Crowe w filmowych Nędznikach), jest też znanym filantropem i wszechstronnie uzdolnionym sportowcem. Pomimo wszystkich tych sukcesów Jackman pozostaje klasycznym przykładem wielkoluda (1,88 m) o gołębim sercu – koledzy po fachu opisują go jako niezwykle empatycznego i skromnego człowieka.

Heath Ledger

Większość widzów kojarzy go z roli Jokera w Mrocznym Rycerzu , która niestety zwieńczyła jego krótką karierę i życie. Ta niesamowita kreacja nie była jednak dziełem przypadku – Ledger należał do najbardziej utalentowanych aktorów swojego pokolenia. W kolejnej serii poświęconej australijskim dramatom poznacie bliżej kilka ciekawych filmów z jego udziałem.

Sam Neill

Powinniście go znać przynajmniej z roli doktora Granta z Parku Jurajskiego, to jednak zaledwie ułamek w bogatym dorobku Sama Neilla. Zabłysnął w fenomenalnym Fortepianie i Polowaniu na Czerwony październik, przez kilka lat gościł w serialu kostiumowym Dynastia Tudorów jako kardynał Wolsey, ostatnio przedstawił się w roli inspektora Campbella w wysoce cenionym serialu Peaky Blinders przedstawiającym brytyjski półświatek kryminalny w okresie międzywojnia. 

Guy Pearce

Pearce często gra (i wymiata) w rolach drugoplanowych. Ostatnio pojawił się na przykład w roli antagonisty w trzeciej części Iron Mana, wcześniej był Prometeusz Ridleya Scotta, Gangster, Jak zostać królem, post-apokaliptyczna Droga, a przede wszystkim główna rola w słynnym Memento. Jego pierwszym dużym sukcesem była jednak rola ekstrawaganckiego transwestyty w filmie Priscilla, królowa pustyni (patrz wpis o australijskich komediach), w którym zagrał też…

Agent Smith
ee, znaczy się…

Hugo Weaving

Tak, szalona komedia o trzech transwestytach na australijskiej pustyni otworzyła drzwi do sukcesu także temu aktorowi. Weaving wziął udział w kilku megaprodukcjach – oprócz trylogii Matrix zagrał też Elronda, władcę elfów we Władcy Pierścieni i Hobbicie, wystąpił w filmach Captain America i V jak vendetta, jest też głosem Megatrona w sadze Transformers.

Geoffrey Rush

Bardzo lubimy tego pana. Największą sławę przyniosła mu rola ekscentrycznego wirtuoza w Blasku, za którą otrzymał w pełni zasłużonego Oscara. W jego karierze praktycznie nie ma słabych momentów – masy znają go jako kapitana Barbarossę z serii Piraci z Karaibów, krytycy oklaskiwali jego kreacje w Fridzie (Lew Trocki), Jak zostać królem (nauczyciel króla), Monachium w reżyserii Stevena Spielberga oraz w kostiumowych dramach Elizabeth i Zakochany Szekspir. Jeżeli lubisz nieszablonowe filmy i kontrowersyjne tematy, to polecamy Zatrute pióro, w którym Rush wcielił się w postać markiza de Sade.

Wystąpił też po boku polskich aktorów w pewnej krótkometrażowej produkcji…

Mel Gibson

Gwiazdor światowej sławy znany do pewnego czasu z udziału w wielu przebojach filmowych, a później z pijaństwa, bójek i ksenofobicznych wycieczek słownych. Urodził się w Australii i tam stawiał pierwsze kroki do sławy w kultowym „Mad Maxie” lub dramacie wojennym „Gallipoli”.

Bonusowi australijscy aktorzy:

Chris i Liam Hemsworth – idole nastolatek. Pierwszy znany jest jako Thor z serii filmów o Avengersach, drugi z roli Gale’a w Igrzyskach śmierci.

David Wenham – odtwórca Faramira z Władcy Pierścieni, zagrał też w 300, Wrogach publicznych i Van Helsingu.

Sam Worthington – wystąpił w głównej roli kilku przebojów kasowych (Avatar, Terminator: Ocalenie, Gniew Tytanów)

Eric Bana – powoli pnie się w górę listy najlepiej zarabiających gwiazd Hollywood. Filmy: Helikopter w ogniu, Troja, Hulk, Monachium, Kochanice króla, Start Trek. Mamy kontynuować?

Erroll Flynn – legenda kina lat 30. i 40., w swoim czasie jeden z najbardziej znanych aktorów na świecie.

The post Kino na Antypodach: Znani australijscy aktorzy appeared first on przedeptane.