Samochody, które zjadły Paryż (Cars That Ate Paris, 1974)

Filmowy debiut Petera Weira („Piknik pod Wiszącą Skałą”, „Truman Show”). Tytułowy Paryż jest małym, australijskim miasteczkiem, które ukrywa mroczną tajemnicę. Jego mieszkańcy zarabiają na życie po janosikowemu – napadają, zabijają i okradają przejezdnych. Nie będziemy zdradzać więcej, wystarczy powiedzieć, że film jest absurdalną mieszanką horroru, westernu i czarnej komedii, zlepkiem parodii i cytatów.

Polowanie na indyka (Turkey Shoot, 1982)

Klasyka horrorów klasy B, nieraz wspominana w wywiadach przez samego Quentina Tarantino. Bliska przyszłość, nienazwane autokratyczne państwo. Przedstawiciele elity jeżdżą do obozów koncentracyjnych, aby w wziąć udział w okrutnych polowaniach, w których zwierzyną są – zgadliście – więźniowie polityczni. Film z gatunku „tak zły, że aż fajny”, w Polsce był przed laty hitem nielegalnie kopiowanych kaset VHS.

Długi Weekend (1978) oraz remake – Długi Weekend (2008)

Ekohorror, czyli – nie zadzieraj z przyrodą. Młoda para wybiera się na weekendową wycieczkę za miasto i po drodze wyładowuje frustrację na napotkanych zwierzętach i roślinach. Matka Natura nie da sobie jednak w kaszę dmuchać i w pewnym momencie przystępuje do kontrataku.

Razorback (1987)

Kto spotyka w buszu dzika, ten… ma przesrane. Horror o gigantycznym odyńcu rozszarpującym ludzi trąci już lekko myszką, jednak nadal intryguje świetnymi zdjęciami i atmosferą.

Piła (2004)

Niespodzianka, prawda? Krwawa seria powstała w australijsko-amerykańskiej produkcji, więc”Piła” ma też swoje miejsce na tej liście.

Wolf Creek (2005) i Wolf Creek 2 (2013)

Dwa australijskie horrory należące do podgatunku „slasher”, a więc przedstawiające głównie naganianie i ćwiartowanie wrzeszczących nastolatków. Po tym seansie raczej przejdzie Cię ochota na podróżowanie stopem po Australii – fabuła „Wolf Creek” jest bowiem częściowo oparta na historii Ivana Milata, który na początku lat 90. zamordował siedmiu turystów i stał się „inspiracją” dla podobnych zabójstw w 2001 i 2010 roku. Uwaga: jeżeli kiedyś odwiedzisz Australię, to nie zdziw się, jak ktoś z miejscowych zacznie się chwalić backpackerami zakopanymi w ogródku. Taki humor. Chłe, chłe.

Zabójca (Rogue, 2007)

Krokodyla daj mi luby! Grupa turystów wyrusza na wycieczkę łódką na mokradła Parku Narodowego Kakadu, by stać się obiadokolacją dla miejscowej gadziny. Ponownie mamy historię opartą na faktach – tym razem film luźno inspirował się serią ataków krokodylicy o rozkosznej ksywce Sweetheart w latach 70.. W rolach głównych Sam Worthington i Mia Wasikowska, o których możecie przeczytać w naszych wpisach o australijskich aktorach i aktorkach.

Piąty wymiar (Triangle, 2009)

Trudno opowiedzieć tę historię bez spojlerów. Zaczyna się niepozornie – grupa znajomych wyrusza na wycieczkę jachtem i trafia na olbrzymi, pozornie opuszczony statek. Po wejściu na jego pokład zaczynają się dziać dziwne rzeczy, więc… Dobra, nie wchodząc w szczegóły: fabułę tworzy pomysłowa konstrukcja płaszczyzn czasowych, a więc „Piąty wymiar” jest jednym z nielicznych horrorów, które jednocześnie straszą i zmuszają do myślenia.

Snowtown (2011)

Morderstwa w Snowtown (znane też jako „morderstwa z ciałami w beczkach”) są jednym z najgłośniejszych przypadków w dziejach miejscowej kryminalistyki. Wszystko zaczęło się w 1999 roku, kiedy w małym miasteczku na północ od Adelajdy znaleziono kilka beczek z ciałami 11 ofiar. Okazało się, że grupka miejscowych homofobów przez prawie dziesięć lat wyłapywała, torturowała i zabijała osoby, które uznała za „słabe” na podstawie pogłosek lub osobistych antypatii. Oberwało się wszystkim – rzekomym pedofilom, gejom, otyłym, upośledzonym umysłowo… Mamy więc kolejną autentyczną historię i film, którego szczerze nienawidzą eksperci od PR australijskiej turystyki.

Babadook (2014)

„Babadook” wziął szturmem festiwale filmowe i przez krytyków filmowych został okrzyknięty jednym z najbardziej oryginalnych horrorów ostatnich czasów. Film opowiada historię samotnej matki wychowującej swojego synka. W pewnym momencie chłopca zaczyna nękać potwór z przeczytanej niedawno książki – czy straszydło jest rzeczywiste, czy jest tylko efektem zaburzeń psychicznych? Niebanalny scenariusz, mroczna, dławiąca atmosfera i bezbłędna otoczka wizualna. Cacko.

Inne australijskie horrory

Dark Age (1987) – Aborygeńska mitologia i krwiożerczy krokodyl. Bardziej australijsko już być nie mogło.

Martwa rzeka (2007) – Jeżeli mimo wszystko nadal marzycie o spotkaniu z krokodylem różańcowym. Znowu na faktach. Brr.

Rafa (2010) – Nie mogło zabraknąć horroru o atakach rekinów. Tym razem odtrutka na marzenia o nurkowaniu na Wielkiej Rafie Koralowej.

Niektóre filmy z pogranicza horroru znajdziesz też na innych listach – na przykład dwa dzieła Petera Weira: „Piknik pod wiszącą skałą” (australijskie dramaty i thrillery) oraz „Ostatnia Fala” (filmy o Aborygenach).

The post Kino na Antypodach: Australijskie horrory appeared first on przedeptane.

Piknik pod Wiszącą Skałą (Picnic at Hanging Rock, 1975)

Ekranizacja powieści Joan Lindsay błyskawicznie wystrzeliła Petera Weira na Panteon światowych reżyserów. Film opowiada historię grupy uczennic, które pewnego leniwego popołudnia udają się na piknik pod pobliskie skały. Gdy okazuje się, że kilka dziewczyn nie wróciło z wycieczki, rusza szeroko zakrojona akcja poszukiwawcza, jednak każde nowe odkrycie tylko mnoży pytania i pogłębia niepokojącą zagadkę. Peter Weir stworzył intrygującą mieszankę poezji i magii, która nie daje jasnych odpowiedzi, ale zachęca widzów do własnej interpretacji. Pozycja obowiązkowa dla każdego wielbiciela ambitnego kina.

Martwa Cisza (Dead Calm, 1989)

„Martwa cisza” jest obecnie uważana za jeden z najlepszych thrillerów dekady. To klasyka gatunku, która otworzyła drogę do sławy zarówno dla Nicole Kidman, jak i dla Sama O’Neilla (możecie o nich przeczytać w naszych starszych wpisach o australijskich aktorkach i australijskich aktorach w Hollywood). Film jest przy tym orzeźwiająco minimalistyczny – historia małżeństwa, które podczas oceanicznej żeglugi ratuje psychopatycznego rozbitka, prawie w całości odgrywa się na jednym jachcie.

Romper Stomper (1992)

Taki mały, taki duży może skinem być, czyli co w łysinie piszczy. Ten kultowy film o australijskich skinheadach porównywany jest do „Więźnia nienawiści”, a nawet do „Mechanicznej pomarańczy”. W roli głównej zabłysnął młodziutki Russell Crowe, który gra tutaj charyzmatycznego przywódcę gangu młodych neonazistów z Melbourne. Ostra jazda.

Japońska Historia (Japanese Story, 2003)

Miks wątków i gatunków – romans wymieszany z kinem drogi, komedia z dramatem. Geolożka Sandy (Toni Collette) trochę wbrew swojej woli staje się przewodnikiem młodego Japończyka po pięknym, ale surowym australijskim outbacku. Oczywiście początkowa niechęć stopniowo zmienia się w ciepłe uczucie, jednak nie oczekujcie banalnej miłosnej historii. Film, który potrafi zaskoczyć i zmusić do myślenia.

Propozycja (The Proposition, 2005)

Film westernopodobny po australijsku. Doborowa obsada, australijska przyroda, a przede wszystkim – scenariusz i muzyka Nicka Cave’a. Niecodzienne przeżycie.

Candy (2006)

W warstwie narracyjnej „Candy” jest australijskim odpowiednikiem „Requiem dla snu” – to poruszający film o wielkiej miłości, którą w pewnym momencie zaczyna zżerać uzależnienie od narkotyków. Dużym plusem jest Heath Ledger w jednej z jego ostatnich ról. Szkoda chłopaka.

Łowca (The Hunter, 2011)

Kolejna ekranizacja bestsellerowej powieści. Firma biotechnologiczna zatrudnia profesjonalnego łowcę, aby udał się na Tasmanię i upolował ostatniego wilka workowatego. W rolach głównych Daniel Defoe i Sam O’Neill, a przede wszystkim niesamowite tasmańskie krajobrazy. Do wilków workowatych na pewno jeszcze wrócimy, podczas pobytu na Tasmanii udało nam się nazbierać mnóstwo informacji o ich tragicznym losie.

Last Cab To Darwin (2015)

Rex, stary taksówkarz mieszkający w zakurzonej australijskiej mieścinie, dowiaduje się, że jest nieuleczalnie chory. Pakuje swoje manatki, wsiada do taksówki i wyrusza w podróż do Darwin, gdzie zamierza się poddać eutanazji. „Ostatnia taksówka do Darwin” to wzruszająca, ciepła, ale też zaskakująco dowcipna opowieść, która do klasycznej mieszanki kina drogi i gorzko-słodkiej komedii dodaje typowo australijskie wątki – nieziemskie krajobrazy, scenki ukazujące jasne i ciemne strony życia w społecznościach białych osadników i Aborygenów, a przede wszystkim dużo, dużo czerwonego kurzu. Jeden z lepszych australijskich filmów ostatnich lat.

Tyle na dziś – jeżeli zapomnieliśmy o jakimś ważnym australijskim dramacie, to daj znać – chętnie uzupełnimy listę!

Zasady gry są następujące: aby nie dublować filmów z poprzednich wpisów, na liście mogą się znaleźć wyłącznie filmy australijskiej produkcji, których fabuła nie jest oparta na faktach i która odgrywa się na terenie Australii (lub – jak „Martwa Cisza” – na australijskich wodach:)). Musieliśmy więc wykluczyć na przykład przepiękny „Fortepian”, który został wprawdzie nakręcony przez Australijczyków, ale akcja odgrywa się na Nowej Zelandii. Nic to, mamy przynajmniej pretekst do stworzenia wpisu o nowozelandzkiej kinematografii.

Inne australijskie dramaty

Jeżeli nadal czujesz niedosyt, to wiele ciekawych dramatów znajdziesz na listach z filmami historycznymi lub filmami o Aborygenach.

The post Kino na Antypodach: Australijskie dramaty i thrillery appeared first on przedeptane.

Krokodyl Dundee 1 (1986) i Krokodyl Dundee 2 (1988)

Chociaż dzisiaj trochę już trącą myszką, to te dwie australijskie komedie rozpaliły w nas kiedyś zainteresowanie Czerwonym Kontynentem. Podczas naszego pierwszego wyjazdu były też główną inspiracją do odwiedzenia Parku Narodowego Kakadu, w którym nakręconych zostało większość scen z buszu. Jeżeli lubicie filmy przygodowe, to MUSICIE to obejrzeć. Tylko omijajcie trójkę. Trójka to zło.

Priscilla, królowa pustyni (1994)

O tym kultowym widowisku wspomnieliśmy już w naszym wpisie o znanych australijskich aktorach. Chyba nawet te osoby, którym „Priscilla” nie przypadnie do gustu, muszą przyznać, że to wyjątkowy, niebanalny film. Film opowiada historię trzech transwestytów, którzy wyruszają autobusem przez pustynię. W trakcie przejazdu dochodzi oczywiście do wielu mniej lub bardziej zabawnych spotkań i konfliktów, a więc raczej nie będziecie się nudzić. Drag queens w szalonych kostiumach i pełnym makijażu tańczące przy muzyce ABBY w samym środku outbacku. Takich rzeczy naprawdę nie zobaczycie na codzień.

Wesele Muriel (1994)

Kolejny dowód na to, że Australijczycy mają fioła na punkcie ABBY (zainteresowanych odsyłamy do znanego filmu ABBA: Film, który dokumentuje słynną australijską trasę z 1977 roku). „Wesele Muriel” jest podobnie jaskrawy i przerysowany jak przygody Priscilli – tym razem śledzimy historię cichej dziewczyny nękanej przez bardziej przebojowe koleżanki. Muriel marzy o przeprowadzce do wielkiego miasta, a przede wszystkim o dużym, pięknym weselu, które utarłoby nosa wszystkim jej samolubnym znajomym. W filmie przeplatają się wątki komedii absurdu i komedii romantycznej, w drugiej połowie zabrzmią też jednak poważniejsze, dramatyczne nutki. „Muriel” jest dla Australijczyków podobnym krzywym zwierciadłem, jakim był dla Polaków „Świat według Kiepskich” – jest więc obowiązkową lektura dla każdego, kto interesuje się niuansami australijskiej mentalności.

Babe – świnka z klasą (1995)

Tak, to też jest australijski film! Świnki Babe nie trzeba zbytnio przedstawiać – w połowie lat dziewięćdziesiątych podbiła serca publiczności na całym świecie i pewnie niejednemu z Was kojarzy się z dzieciństwem i filmami na kasetach VHS :)

Red Dog (2011)

I jeszcze raz o zwierzątkach! Film – częściowo oparty na faktach i nakręcony z hollywoodzkim rozmachem – opowiada historię psa, który został australijską legendą. Nasz bohater przybywa ni stąd, ni zowąd do górniczego miasteczka w Zachodniej Australii i szybko zjednuje sobie nawet największych twardzieli, w końcu znajduje też swojego pana. Gdy ten znika, pies wyrusza w poszukiwania, podczas których przemierza tysiące kilometrów australijskiej dziczy i staje się gwiazdą lokalnych mediów. Wprawdzie „Rudy” cierpi na wiele dolegliwości typowych dla kina familijnego, jednak bogato nadrabia to humorem, niezłą ścieżką dźwiękową i zachwycającymi krajobrazami.

To właśnie seks (2014)

Na koniec perełka. Jeżeli lubisz czarny humor albo klasykę Woody Allena (Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o seksie, ale …), to nie rozmyślaj ani chwili i obejrzyj ten film! „Little Death” (polski tytuł znowu ma finezję młota pneumatycznego) jest świetną kompilacją miniopowiadań poświęconych różnym zakamarkom naszej intymności. Jest historia o kobiecie, którą podnieca tylko autentyczny płacz partnera. Jest opowiadanie o tłumaczce języka migowego, która musi pośredniczyć w rozmowie z pracowniczką seks-telefonu. Jest o zabawie w odgrywanie ról. Jest przekornie, prowokacyjnie i … śmiesznie jak diabli. Siadajcie i płaczcie, amerykańskie komedie.

Inne australijskie komedie

Bad Boy Bubby (1993) – 35-letni „chłopiec” spędził całe życie w domowym areszcie, jednak po śmierci matki musi wyjść na zewnątrz. Bubby nie jest przygotowany na spotkanie ze światem. Świat nie jest przygotowany na spotkanie z Bubbym.

He Died with a Felafel In His Hand (2001) – świetna czarna komedia ze świetnym soundtrackiem. Podobno. Obejrzymy i ocenimy :)

Młody Einstein / Young Einstein – zwariowana, ale dla wielu osób kultowa komedyjka z alternatywnej rzeczywistości, w której ekscentryczny Albert dorasta na Tasmanii, stara się rozszczepić atom piwa, a przy okazji odkrywa muzykę rockową, zakochuje się w Curie-Skłodowskiej i ratuje z pieca placek z małymi kotkami. Tak, to wszystko naprawdę jest w tym filmie.

The post Kino na Antypodach: Australijskie komedie appeared first on przedeptane.

Ned Kelly (2003)

Film opowiada prawdziwą historię najsłynniejszego australijskiego rozbójnika i może się pochwalić doborową obsadą – w roli tytułowej możemy podziwiać świetnego Heatha Ledgera (Joker z Batmana, znają?), jego druha zagrał Orlando Bloom a kochankę – Naomi Watts; antagonistą jest jak zawsze wyborny Geoffrey Rush. Historia XIX-wiecznego Janosika z Antypodów jest sama w sobie wystarczająco ciekawa, więc film nie musiał zbytnio koloryzować – Kelly zakończył żywot podczas epickiej strzelaniny, podczas której pułk policjantów i żołnierzy osaczył rozbójników w gospodzie. Ned Kelly zginął w wielkim stylu, wychodząc pod ostrzał w swojej słynnej kutej zbroi (można ją do dzisiaj podziwiać w Melbourne).

Gallipoli (1981)

W tym filmie jest wszystko: dramat i sport, podróże i wojna. Udział w pierwszej wojnie światowej odcisnął duże piętno w australijskiej kulturze – to z jej powodu uformowane zostały oddziały wojskowe ANZAC, które mają dzisiaj swoje święto i specjalne ciasteczka (przepis tutaj). Film opowiada nie tylko historię największej i najbardziej tragicznej bitwy tej kampanii, ale przede wszystkim historię przyjaźni młodych sportowców. Jedną z głównych ról zagrał tutaj młodziutki Mel Gibson.

Polowanie na króliki (Rabbit Proof Fence, 2002)

Film porusza temat tzw. „skradzionego pokolenia”, czyli rządowego projektu asymilacyjnego, w ramach którego tysiące dzieci z aborygeńskich lub mieszanych rodzin zostało przymusowo odebranych rodzicom i umieszczonych w specjalnych szkołach. Projekt trwał od początku XX wieku do końca lat 60., objął 10-30 procent wszystkich aborygeńskich dzieci i miał katastrofalne skutki dla kultury i społeczności aborygeńskiej. „Polowanie na króliki” przedstawia autentyczną historię trzech dziewczynek w wieku od 8 do 14 lat, które w latach trzydziestych uciekły ze szkoły klasztornej i wyruszyły przez pustynię wzdłuż siatki na króliki w poszukiwaniu domu. Niestety nie wiedziały, że siatka ma kilka tysięcy kilometrów.

Blask (Shine, 1996)

Geoffrey Rush bryluje tutaj w oscarowej roli genialnego australijskiego pianisty, który przeżyje druzgocący kolaps psychiczny w trakcie studiowania III Koncertu fortepianowego Rachmaninowa. Prawdziwa historia Davida Helfgotta podbiła serca krytyków i publiczności i jest zaliczana do najlepszych filmów biograficznych w historii kina. Jeżeli lubicie muzykę klasyczną, to MUSICIE to zobaczyć.

Chopper (2000)

Chopper był fascynującą postacią – niestety w złym znaczeniu tego słowa. Brutalny szef gangu zabił co najmniej 4 ludzi (w chwilach największej sławy chwalił się dziewiętnastoma trupami) i wielką część życia spędził w więzieniu, gdzie napisał 15 książek, które praktycznie od razu trafiały na listy bestsellerów. Dzisiaj jest więc jednym z najbardziej znanych australijskich przestępców i… pisarzy. Tytułowa rola w filmowej biografii była jedną z pierwszych wielkich okazji dla Erica Bany. Polecamy – z mieszanymi odczuciami – zarówno film, jak i książki.

Ścieżki (Tracks, 2013)

Filmowa adaptacja pamiętnika Robyn Davidson, młodej dziewczyny, która postanowiła przejechać przez australijską pustynię na wielbłądzie. Wspaniała historia, wspaniałe scenerie, wspaniała Mia Wasikowska.

Bonusowe australijskie filmy biograficzne

Krzyk w ciemności (1988) – „Dingo ukradł moje dziecko!”, czyli jedna z najgłośniejszych australijskich zagadek kryminalnych. W roli głównej Meryl Streep, Sam Neill (patrz wpis o australijskich aktorach) i Uluru (patrz duża czerwona skała w centrum kontynentu:)).

Red Dog – historia legendarnego kundla z Zachodniej Australii, który samotnie pokonał wiele tysięcy kilometrów australijskich bezdroży. Więcej w naszym wpisie o australijskich komediach.

Tyle na dziś, przyszłym razem uzupełnimy tę kolekcję listą ciekawych dramatów. Jeżeli uważasz, że na dzisiejszej liście brakuje jakiegoś filmu – napisz do nas, chętnie ją uzupełnimy. Do przeczytania!

P.S.
Wyczerpujący spis filmów poświęconych australijskiej historii znajduje się tutaj.

The post Kino na Antypodach: Australijskie filmy biograficzne i historyczne appeared first on przedeptane.

Russell Crowe

Zaczynamy z przytupem. Przedstawiciel tytułowego gladiatora w Gladiatorze i tytułowego umysłu w Pięknym umyśle urodził się wprawdzie na Nowej Zelandii, jednak większość życia spędził w Kangurlandii, ale sam twierdzi, że serce zostawił w Australii. Pomimo wielkich sukcesów w Stanach Crowe mieszka nadal w Sydney – i wcale mu się nie dziwimy.

Hugh Jackman

Jackman wskoczył na czołówkę najlepiej zarabiających gwiazd dzięki roli Wolverine’a w filmowych adaptacjach komiksów X-men, jednak jego talenty nie kończą się na szermowaniu szponami z adamantu. Hugh Jackman od lat regularnie i z dużym powodzeniem występuje w musicalach (ostatnio zabłysnął razem w Russelem Crowe w filmowych Nędznikach), jest też znanym filantropem i wszechstronnie uzdolnionym sportowcem. Pomimo wszystkich tych sukcesów Jackman pozostaje klasycznym przykładem wielkoluda (1,88 m) o gołębim sercu – koledzy po fachu opisują go jako niezwykle empatycznego i skromnego człowieka.

Heath Ledger

Większość widzów kojarzy go z roli Jokera w Mrocznym Rycerzu , która niestety zwieńczyła jego krótką karierę i życie. Ta niesamowita kreacja nie była jednak dziełem przypadku – Ledger należał do najbardziej utalentowanych aktorów swojego pokolenia. W kolejnej serii poświęconej australijskim dramatom poznacie bliżej kilka ciekawych filmów z jego udziałem.

Sam Neill

Powinniście go znać przynajmniej z roli doktora Granta z Parku Jurajskiego, to jednak zaledwie ułamek w bogatym dorobku Sama Neilla. Zabłysnął w fenomenalnym Fortepianie i Polowaniu na Czerwony październik, przez kilka lat gościł w serialu kostiumowym Dynastia Tudorów jako kardynał Wolsey, ostatnio przedstawił się w roli inspektora Campbella w wysoce cenionym serialu Peaky Blinders przedstawiającym brytyjski półświatek kryminalny w okresie międzywojnia. 

Guy Pearce

Pearce często gra (i wymiata) w rolach drugoplanowych. Ostatnio pojawił się na przykład w roli antagonisty w trzeciej części Iron Mana, wcześniej był Prometeusz Ridleya Scotta, Gangster, Jak zostać królem, post-apokaliptyczna Droga, a przede wszystkim główna rola w słynnym Memento. Jego pierwszym dużym sukcesem była jednak rola ekstrawaganckiego transwestyty w filmie Priscilla, królowa pustyni (patrz wpis o australijskich komediach), w którym zagrał też…

Agent Smith
ee, znaczy się…

Hugo Weaving

Tak, szalona komedia o trzech transwestytach na australijskiej pustyni otworzyła drzwi do sukcesu także temu aktorowi. Weaving wziął udział w kilku megaprodukcjach – oprócz trylogii Matrix zagrał też Elronda, władcę elfów we Władcy Pierścieni i Hobbicie, wystąpił w filmach Captain America i V jak vendetta, jest też głosem Megatrona w sadze Transformers.

Geoffrey Rush

Bardzo lubimy tego pana. Największą sławę przyniosła mu rola ekscentrycznego wirtuoza w Blasku, za którą otrzymał w pełni zasłużonego Oscara. W jego karierze praktycznie nie ma słabych momentów – masy znają go jako kapitana Barbarossę z serii Piraci z Karaibów, krytycy oklaskiwali jego kreacje w Fridzie (Lew Trocki), Jak zostać królem (nauczyciel króla), Monachium w reżyserii Stevena Spielberga oraz w kostiumowych dramach Elizabeth i Zakochany Szekspir. Jeżeli lubisz nieszablonowe filmy i kontrowersyjne tematy, to polecamy Zatrute pióro, w którym Rush wcielił się w postać markiza de Sade.

Wystąpił też po boku polskich aktorów w pewnej krótkometrażowej produkcji…

Mel Gibson

Gwiazdor światowej sławy znany do pewnego czasu z udziału w wielu przebojach filmowych, a później z pijaństwa, bójek i ksenofobicznych wycieczek słownych. Urodził się w Australii i tam stawiał pierwsze kroki do sławy w kultowym „Mad Maxie” lub dramacie wojennym „Gallipoli”.

Bonusowi australijscy aktorzy:

Chris i Liam Hemsworth – idole nastolatek. Pierwszy znany jest jako Thor z serii filmów o Avengersach, drugi z roli Gale’a w Igrzyskach śmierci.

David Wenham – odtwórca Faramira z Władcy Pierścieni, zagrał też w 300, Wrogach publicznych i Van Helsingu.

Sam Worthington – wystąpił w głównej roli kilku przebojów kasowych (Avatar, Terminator: Ocalenie, Gniew Tytanów)

Eric Bana – powoli pnie się w górę listy najlepiej zarabiających gwiazd Hollywood. Filmy: Helikopter w ogniu, Troja, Hulk, Monachium, Kochanice króla, Start Trek. Mamy kontynuować?

Erroll Flynn – legenda kina lat 30. i 40., w swoim czasie jeden z najbardziej znanych aktorów na świecie.

The post Kino na Antypodach: Znani australijscy aktorzy appeared first on przedeptane.

Naomi Watts

Nie wiemy, jak ona to robi, ale ta brytyjsko-australijskia aktorka świetnie sobie radzi praktycznie w każdym gatunku filmowym. Watts zagrała główną rolę w kultowym horrorze The Ring i regularnie pojawia się w filmach elitarnych reżyserów – Davida Lyncha (Mullholland Drive, Inland Empire), Toma Tykwera, Clinta Eastwooda, Michaela Haneke, ostatnio też w głośnym Birdmanie w reżyserii Alejandro Gonzáleza Iñárritu. Naomi otrzymała dwie nominacje do Oscara, a w 2002 roku magazyn People wpisał ją na listę 50 najpiękniejszych ludzi planety. Tak imponujące CV może przyćmić chyba tylko inna Australijka, a mianowicie…

Nicole Kidman

Tej pani chyba nie musimy nikomu przedstawiać. Urodziła się na Hawajach i karierę aktorską rozpoczęła w Melbourne, jednak od dobrych kilkunastu lat należy do czołówki najlepiej zarabiających Hollywoodzkich aktorek. Przełomowym punktem w jej karierze była rola w australijskim dreszczowcu Martwa cisza, potem posypały się hity pokroju Moulin Rouge! i Złoty kompas, filmy von Triera i Kubricka, Oscar za rolę Virginii Woolf w Godzinach… Czyż może być lepiej?

Może.

Cate Blanchett

To nie tylko elfica Galadriel ze słynnej trylogii! Cate Blanchett ma już na swoim koncie dwa Oscary (filmy Aviator, Blue Jasmine) oraz imponującą kolekcję świetnych ról w świetnych filmach. Królowa Elżbieta I w dyptychu Elizabeth, Meredith w Utalentowanym panie Ripleyu, role w filmach Davida Finchera, Wesa Andersona, Stevena Spielberga, Jima Jarmusha, Ridleya Scotta… Długo by wymieniać. Jedziem dalej.

Margot Robbie

Jest w Hollywood stosunkowo nową twarzą (rocznik ’90), ale po udanej roli w Wilku z Wall Street sypią się kolejne propozycje – obecnie możecie zobaczyć ją w kinie jako psychopatkę Harley Queen w filmowej adaptacji komiksowej serii Legion Samobójców (Suicide Squad).

Emily Browning

Emily (rocznik 1988) występowała przed kamerami już od wczesnego dzieciństwa, jednak pierwsza duża rola przyszła „dopiero” w wieku 14 lat wraz z filmem Lemony Snicket: Seria niefortunnych zdarzeń. Kolejnym ważnym momentem był udział w filmie Sucker Punch Zacka Snydera, a następnie kreacja w kontrowersyjnej Śpiącej piękności, która spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem krytyków filmowych. Zdecydowanie warto śledzić dalsze poczynania tej dziewczyny.

W australijskim kinie zabrzmiały też co najmniej dwie polskie nutki. Jedną z nich jest…

Yvonne Strahowski

Córka Bożeny i Tomasza Strzechowskich, którzy przybyli na Antypody z Tomaszowa Mazowieckiego. Yvonne znana jest między innymi z roli agentki Sarah Walker w serialu Chuck oraz Hannah McKay z serialu Dexter. Miłośnicy gier komputerowych zapamiętali ją jako głos Mirandy Lawson z Mass Effect 2. Jeszcze większe sukcesy odnosi jednak…

Mia Wasikowska

Nasza faworytka, jedna z najbardziej obiecujących aktorek młodego pokolenia. Mia pochodzi z mieszanej polsko-angielskiej rodziny (jej matka – Marzena Wasikowska – jest fotografką) i urodziła się w 1989 roku w Canberze, jednak rok życia spędziła w Szczecinie i stosunkowo często pojawia się w Polsce. Do jej najciekawszych kreacji należą tytułowe role w filmach Jane Eyre i Alicja w krainie czarów (reż. Tim Burton), my jednak gorąco polecamy przede wszystkim film Tracks opowiadający prawdziwą historię dziewczyny, która postanowiła przejechać przez centrum Australii na… wielbłądzie.

To tyle na dziś. Jeżeli pominęliśmy jakieś znane australijskie aktorki, to dajcie głos w komentarzach!
Przyszłym razem obrobimy płeć brzydszą – a już teraz zdradzimy, że panom udało się w Hameryce jeszcze lepiej!

Zdjęcia: materiały promocyjne

The post Kino na Antypodach: Znane australijskie aktorki appeared first on przedeptane.

Od dłuższego czasu wgryzamy się w australijską kinematografię, więc postanowiliśmy podzielić się co ciekawszymi odkryciami. Na pierwszy ogień idzie więc tematyka ściśle (i często boleśnie) związana z miejscową historią i kulturą. Oto lista najbardziej znanych filmów poświęconych Aborygenom.

Walkabout (1971, reż. Nicols Roeg)

Staś i Nel na australijskiej pustyni. Dwójka białych dzieci zostaje opuszczona przez ojca w samym sercu australijskiego outbacku – od niechybnej śmierci ratuje ich chłopak z miejscowego plemienia. Rozpoczyna się podróż obfitująca w surrealistyczne momenty i piękne ujęcia przy jednoczesnym minimum dialogów. Jedno z pierwszych podejść do tematyki aborygeńskiej w australijskim kinie i pierwsza wielka rola Davida Gulpilila, najbardziej znanego aktora o aborygeńskim pochodzeniu (występuje w większości filmów na tej liście).

***

Ostatnia Fala (The last Wave, 1977, reż. Peter Weir)

Pozostajemy w magicznych, surrealistycznych klimatach. Peter Weir, jednen z najbardziej znanych reżyserów (nakręcił m.in. słynne „Truman Show”), stworzył fascynującą mieszankę mrocznego kryminału i horroru opartego na aborygeńskich wierzeniach. Aby uniknąć spoilerów, powiemy tyle – młody prawnik stara się rozwikłać zagadkę rytualnego zabójstwa i stopniowo zostaje wciągnięty w siatkę tajemniczych wydarzeń i zjawisk.

***

Polowanie na króliki (Rabbit-proof Fence, 2002, reż. Phillip Noyce)

Obowiązkowa lektura dla wszystkich zainteresowanych tematem „skradzionego pokolenia”. W wyniku rasistowskiej polityki asymilacji trzy dziewczynki zostają odebrane swojej matce i umieszczone w szkole dla Aborygenów. Gdy dzieciom udaje się uciec, postanawiają wrócić do domu idąc wzdłuż siatki na króliki – dziewczynki nie wiedzą, że od domu dzieli je kilka tysięcy kilometrów bezkresnych pustkowi. Historia jest w całości oparta na faktach, dwie z bohaterek pojawiają się w ostatnich ujęciach jako stateczne babcie.

***

The Tracker (2002, reż. Rolf De Heer)

Grupa białych policjantów wyrusza w pościg za Aborygenem oskarżonym o morderstwo. Po drodze zmuszają do współpracy jednego z tubylców, który najpierw pokornie znosi wszystkie upokorzenia, ale tylko do czasu… Kolejna pozycja przedstawiająca mroczne zakątki australijskiej historii.

***

Dziesięć czółen (Ten Canoes, 2006, reż. Peter DjigirrRolf De Heer)

Gratka dla widzów o etnologicznych zainteresowaniach. Wielowątkowa historia obfituje w wątki humorystyczne, ale przede wszystkim w fascynujący sposób ukazuje zwyczaje i codzienne życie mieszkańców tropikalnej północy kontynentu.

***

Samson i Dalila (Samson and Delilah, 2009, reż. Warwick Thornton)

Tym razem sonda socjologiczna. Samson i Dalila spędzają swoje dzieciństwo w brudzie i nudzie aborygeńskiej wioski w samym środku niczego. Gdy jednak postanawiają uciec do miasta, sprawy szybko przybierają jeszcze gorszy obrót… Samson wciąga Dalilę w nałóg wąchania benzyny i nawet nie zauważa, gdy dziewczyna zostaje uprowadzona. Film w bardzo intymny, kameralny sposób pokazuje jeden z największych problemów współczesnej społeczności aborygeńskiej – brak perspektyw prowadzący do apatii i znieczulicy, a w efekcie do rozkładu podstawowych więzi społecznych.

***

Satellite Boy (2012, reż. Catriona McKenzie)

Gdy dom dziesięcioletniego Pete’a ma zostać zburzony, chłopiec wyrusza do miasta, by uratować sytuację. Po drodze gubi drogę i musi stawić czoła trudom i niebezpieczeństwom australijskiej pustyni. Jeżeli wybieracie się do outbacku, to ten obraz może wam posłużyć jako film instruktażowy :)

***

The Secret River (serial, 2015)

Ekranizacja powieści opisującej mroczne strony kolonizacji Australii i spotkań pierwszych osadników z aborygeńską ludnością. Opisowi tej serii poświęciliśmy osobny wpis.

***

Oczywiście wątki aborygeńskie przeplatają się przez wiele innych australijskich filmów. Z tych nowszych na pewno warto wspomnieć o gorzko-słodkim filmie drogi „Last Cab To Darwin”, który znalazł się na naszej liście australijskich dramatów. Zapraszamy też do lektury naszego kompendium informacji o Aborygenach.

Mało? Kinematografia z Antypodów nie kończy się na Australii – zainteresowanych odsyłamy do listy nowozelandzkich filmów skompilowanej przez bloga TropiMy Przygody.

Zdjęcia: materiały promocyjne producentów

The post Kino australijskie: Filmy o Aborygenach appeared first on przedeptane.